21 Eylül 2013 Cumartesi

KİMYON OĞLAN !

Sokaklardaki ,barınaklardaki bütün evsiz kedi köpeklere yuva bulmadan huzura kavuşamayacağım. 

Yağmur yağınca,yağmayınca ; çok sıcaklarda,çok soğuklarda hasılı her koşulda onları düşünmeden ,açlar mı,susuzlar mı,üşüyorlar mı,işkence görüyorlar mı diye onları merak etmeden tek bir gün geçiremeyeceğim.

Evdeki çocuklara güvenli ve konforlu bir ortam hazırlamadan seyahate çıkamayacağım. Hatta onları anneme,oğluma emanet etmiş dahi olsam her gün nasıllar ,yemeklerini yediler mi,Keşkül zamanında dışarı çıktı mı,Tagaddi gece eve döndü mü diye sormaktan kendimi alıkoyamayacağım !

Bizim sitede kedi nüfusu giderek artıyor. Sitenin etrafı parmaklıkla çevrili olduğu için ve sürekli güvenlik görevlileri tarafından kovalandıkları için köpekler içeri giremiyor dolayısıyla bahçeler kediler için sokaklara oranla kısmen daha güvenli... İki komşu kedilere düzenli mama veriyor,komşumun dünya tatlısı kızıyla işbirliği yaparak yakalayabildiğimiz dişileri aşılatıp kısırlaştırıyoruz. Tüm bunlar için hiç kimseden ne maddi ne de manevi destek görmediğimiz gibi bir de biliyorsunuz başta site yönetimi olmak üzere diğer komşuların tepkisini alıyoruz. Açıkça değil ama arkamızdan söyleniyorlar. Eşim sağlıkçı olduğu için "kedi tüyü sağlığa zararlıdır" teranesini yutturamıyorlar ama "bahçede rahat rahat oturamıyorlarmış,yemek yiyemiyorlarmış,her yer kedi pisliği kokuyormuş " muş muş da muş muş...
Keşke ben şu satırları yazarken beni görebilseydiniz klavyem kucağımda ben kış bahçesindeyim ve omzumda bahçemde doğum yapan Halime'nin tekiri bana şarkılar söylüyor , (Keşkül kıskançlıktan deliriyor o başka )

3 gün kadar önce sabah bir kalktık ki kapımızda boyu bir karış bile olmayan ,yarım kilocuk bile çekmeyecek ağırlığıyla neşeli ,yaramaz ama bir o kadar şirin Sarman oğlan maviş maviş bize bakmıyor mu? Evde kuru mama yoktu,"beceremez yemeği ama bi deneyeyim " dedim önüne kuru mama koydum baktım katur kutur yemeye çalışıyor. Bahçenin müdavimleri buna yemek yedirmiyor -doğal olarak- bizim girişe aldım başını bekledim yedirdim,tazecik su içirdim. O kadar tatlı ki adını Kimyon koyduk :)
O gün bu gündür kapıdan ayrılmıyor ,çok mutlu ama .... Başta Karapati onu hiç sevmedi. Keşkül de memnun değil . Gerçekten bahçede kadrolu 7 kedi oldu,nereye kadar ?

 Gücüm daha fazlasına yetmiyor. İş önlerine bir kap su bir tas mama koymakla bitse neyse. Evdekilerle temasta bulundukları için hepsinin aşılarını yaptırmak ,daha fazla üremelerine engel olmak ve yaşam kalitelerini artırmak için kısırlaştırmak ve sonra onlara bağlanmak... Bu beni aşmaya başladı. 

En azından yavrulara yuva bulmak zorundayım,erişkinlerin artık şansı yok!
Kışı bizimle bahçede kendileri için yaptıracağımız kedi evinde geçirecekler...




Bu da bizim Kimyon oğlan ,çok hareketli olduğundan fotoğrafını  bir tek  mama yerken çekebildim.

Herkese güzel bir hafta sonu dilerim!


14 Eylül 2013 Cumartesi

Ah Kömür ahhh !!!


Bu kız öyle enteresan bir tip ki sözcükler onu anlatamaz.
Bir yılı aşkın bir süredir tanışırız kendisiyle. Ara ara beni terkeder günler haftalar boyu görünmez. Yaz sıcaklarında ara verdiğimiz yürüyüşler nedeniyle hangi deliğe girdiğini anlamamız da mümkün olmaz. Yalnız eşimle ne zaman " Kömür yine yok ortalarda " desek bir bakarız yaralı ,bereli ,per perişan çıkar gelir. Soluğu veterinerde alırız. 

Öyle böyle yaralanmıyor . İlkinde 10 gün yoğun bakımda kaldı . Karın kısmından koca bir parça kopmuş yara enfekte olmuş. Yoğun antibiotik tedavisi ve sayısız dikiş neticesinde evde kavga dövüş yaptığımız pansuman sonucu iyileşti. Bu süreçte gerek tedavi gerekse pansumanlar o kadar çok canını yakmıştı ki bizi görünce kaçmaya başladı ve düzelir düzelmez bahçemizi terketti gitti. Çağırdık çağırdık yok,tam umudu kesmiştik ki bu kez yanağı ve boynu parçalanmış bir deri bir kemik kalmış şekilde yeniden geldi. Görenler" yaşamaz !" dedi. O kadar feciydi yani. Yine tedavi ettirdik. Ben bile umudu kesiyordum ki çok şükür yine toparlandı. 

Bu hafta  başı da her iki ayağında derin olmayan yaralarla çıktı geldi . E pes be kızım ! Bi rahat dur ya!

Bunca  kaç göç onu yormuş olmalı ki şimdilerde sabah akşam uğruyor ,mama dağıtımı esnasında diğer kedilere -kendi yavrusu dahil- kıhhh ! eşliğinde" çat çut !" iki pata atıyor ve  mamasını yedikten sonra gözden kayboluyor. Bağlasak durmaz öylesine düşkün özgürlüğüne. 

Tüm bu başına gelenler köpek düşmanlığı yüzünden. Köpeklere dalaşmadan rahat edemiyor ,haliyle her köpek de Keşkül gibi olmadığından parçak pinçik olmuş vaziyette her seferinde ana evine sığınıyor!
Bu asi kedi gerek eşime gerekse bana karşı o kadar sevecen ki kucağımda görseniz bu anlatılanın Kömür olduğuna hayatta inanmazsınız...

Bu arada nasıl zayıflamış gördünüz değil mi? Eski hali burada
Bakalım gelecekte onu/ bizi hangi serüvenler bekliyor?

9 Eylül 2013 Pazartesi

Vicdan kız !

Merhaba dostlarım,
Pazartesi günleri bizim evde - emekli olmamla pek de değişmeyen - pazartesi sendromu yaşanır. Hareketli bereketli geçen hafta sonunun ardından yığınla yıkanmayı bekleyen çamaşır,temizlenmesi gereken bir ev,kızların günlük bakımları,market alış-verişi derken başımı taşıyacak halım kalmaz ,buralara da gelip gidip göz atmak suretiyle uğrayabilirim öyle enim konum yazı yazamam yani.  

Hal böyleyken bu yazıyı nasıl yazabilmiş olabilirim diye merak edenleriniz olabilir tabii . Açıklayayım.
İzmir'de dahi artık geceler serin ve rüzgarlı olmaya başladı gündüzler henüz sıcak olsa da... Bende yine bir telaş başladı sokak kedilerinin kışla zorlu savaşı kapıda diye :( Bu kış da eşimle arka bahçeye küçük bir kedi evi yapacağız minikler üşümesin diye. - Hatta bu kez daha profesyonel çalışıp hazır küçük köpek kulübesi alıp içini yalıtacağız -   yapmasına yapacağız da şu benim görme engelli kedi beni hala çok düşündürüyor. O bir İran sokakta bahçede kalmasına gönlüm razı değil. Bir de başımda yönetici derdi var. Sokak kedilerinden çok şikayet varmış,ben ve benim gibi onları besleyen birkaç kişi yüzünden nüfusları artmış ,mış mış da mış mış... Buncağızları toplayıp barınağa götüreceklermiş. Tasmalı tasmasız artık hangileri denk gelirseymiş ...

Sitede hepi topu 2 kişi buncağızlara bakıyoruz ve barınak gibi çalışıyoruz inanın. Her ikimiz de yakaladığımız ergen dişileri kısırlaştırıyor ,kuduz aşılarını yaptırıp boyunlarına tasma takıyoruz. Bu arada yönetime, konu komşuya "sizler de bize yardımcı olun,bahçenizdeki kedileri yakalayın bize haber verin gelip alalım veterinere götürelim,kısırlaştıralım " diyoruz ama " yakalayamazlarmış,korkarlarmış  ! " iyi de barınağa götürmek için de yakalanmaları gerekmiyor mu bunların ?

Efendim ne diyordum? İran kedisi değil mi? Buncağız sıcacık bir evi hakediyor. Ben artık eşime ve oğluma söz verdim,eve başka kedi almayacağım,-alamayacağım - diye buncağıza yuva aramaya devam ediyorum. 

Bir arkadaş akıl verdi  ( Facebookta "  Kedigiller " diye bir sayfa var,ben oradan çok kedi sahiplendirdim oraya ilan verelim "  ) dedi. Uydum aklına verdik ilanı . Amanınn bana bir sataşmalar ," ben hikaye yazmışım da sakat hayvanı evden atmak için bahane aramışım da..." bin pişman oldum ! Ama... Sonuç değişmedi İran kız Vicdan hala yuva arıyor. Ben eve alamam geçen kış gibi bu kış da geceleri kış bahçesine kapatıp gündüzleri bahçeye bırakacağım üzüle üzüle ... Zira evdeki şımarık kediler bunu istemiyorlar ,Keşkül onay verdi istemeye istemeye ama kediler bahçedeyken ses etmiyorlar da eve girince kovalıyorlar :( 

Ne yapacağımı bilemez haldeyim ....


26 Haziran 2013 Çarşamba

Yeni kiracılarımız (!)

Bu yıl kedi nüfusumuz çok arttı. Mahallede kısırlaştırma aşılatma işini kendi başıma yapmaya çalıştığım için yeterli olmuyor . 

Bunlar bizim bahçenin bu yılki kiracılarından sadece 4 tanesi. Bir de arka bahçede iki yavru var . . Nereden geldiler,anneleri kim? Hiç bilmiyorum ama beni görünce hemen kaçtıkları için henüz fotoğraflarını çekemedim .



Bizim bahçenin methini duyan akın akın geliyor  :)
Yukarıdaki sarmanı eşim pazar sabahı kapımızın önüne park etmiş bir arabanın altında açlıktan ve susuzluktan yarı baygın bir halde buldu getirdi. Hemen karnını doyurduk ,neredeyse kendi ağırlığı kadar yedi içti. Pek oyuncu bir kız adını Köri koyduk. Yaklaşık 2,5 aylık ,şimdi bir de buna yuva arıyoruz.
Not: Bir kere gitti geri geldi ama sonunda bu yavru çok güzel bir eve yuvalandı :)



Tekir anne Halime.

Pek vahşi ,yavrularını nasıl koruyup kolluyor anlatamam. 
Hani çok yağmur yağdığı bir gün bahçede pithosların altına yavrulamıştı ya işte o kız...
Yavrular meydana çıktılar. Pıtı pıtı koşuyorlar ama bize yaklaşmaya korkuyorlar. Sanırım ikisi de dişi. Onlara da yuva arıyoruz !

İşte bizim nüfus çoğaldıkça çoğalıyor . Mama yetiştiremez oldum . Yemek saati bir kavga çıkıyor  ki görseniz kıtlıkta kalmış gibiler.  Arsız şeyler !

Hayvan sevmek çok güzel ama keşke sayımız daha çok olsa... Bir de hayvan sevmek için emek vermek gerektiğini bilen komşularımız olsa...

Kalın sağlıcakla!

20 Mayıs 2013 Pazartesi

MUCİZELER!!!

Epeydir uğramamışım yine buraya. Her şeye rağmen buranın izleyenleri çok candan ve sadık. Ben yazsam da yazmasam da uğruyorlar, yorum bırakıyorlar; hatta bir baktım da sayıları usul usul artmaya devam ediyor. 

Bu bloğa yazmaya başlarken insanlarda hayvan sevgisi uyandırmak,hayvanlara yardım etme isteğiyle onları bir şeyler yapmaya teşvik etmek gibi bir amacım vardı ama zaten hayvanseverler buraya uğradığı için bloğun şekli giderek değişti . Benim kızların aracılığıyla sizlerle sohbet eder hale geldim. Tabii burası onların oyun alanı olduğu için çoğu kez onlar anlattı siz dinlediniz. 



Bu kız bizim evin yeni neşesi.
Pek güzel pek alımlı bir kediş değil ama nasıl sevimli ,nasıl neşeli ,nasıl oyuncu bir şey anlatamam.

Tagaddi'yi saymazsak tüm kediler bana -travmalı olarak- erişkin yaşlarda  iltica ettikleri için (!) uzun zamandır yavru kedimiz olmamıştı. Unutmuşuz.
Şimdilerde evimizin neşesi bu Süzme Karapati adını verdiğimiz çirkin ördek yavrusu !

İnsanlara inat biri kör, diğeri annesi tarafından terkedilmiş ,kardeşi trafik canavarı işbirlikçisi insan denen yaratık (!) tarafından katledilmiş bu iki can birbirlerine yoldaş oldular.
Acılarını unuttular,yaralarını sardılar mutlu mesut yaşayıp gidiyorlar!

Vicdan adını verdiğimiz kör İran kedisi bize sığındığında kendini temizlemekten vazgeçmişti. Eve aldığımız ilk günler yatağına pislemiş ve kendi pisliğinde yatmaya devam etmişti Bilenler bilir ki bu bir kedi için asla kabul edilebilir bir davranış değildir. Kedi ölür de eve pislemez hele ki yatağına asla! Düşünün yani ne haldeydi yavrucak,neredeyse ölmeye yatmıştı ...

Şimdi mi? Ağır ve özürlü gövdesine rağmen Süzme Karapatiyle oyunlar oynuyor,onun her türlü yaramazlığına katlanıyor,daha da güzeli bu işten çok memnun görünüyor. Kendini nazlanmadan taratıyor ve ben her sabah gözlerini temizlerken gıkı çıkmıyor ! Ahhh bir de onu hiç terketmeyecek bir aileye yuvalandırabilsek !

İnsanlara örnek olması dileğiyle...

2 Nisan 2013 Salı

Çirkin Ördek Yavrusu/ Sevginin Gücü





Ben susayım fotoğraflar konuşsun.
Bu çirkin ördek yavrusu benim günlerce facebookda yayın yapıp da yuva bulamadığım küçük tekir yavru. Hikayesini sizler iyi biliyorsunuz artık. Annesi bunu bizim bahçede doğurdu ve 3. aydan sonra- doğası gereği - onlarla ilgilenmeyi bırakınca kardeşiyle  bahçede yaşamaya devam ettiler. Kardeşini araba ezdi,günlerce çığlık çığlık kardeşini aradı. Sonra Vicdanla (bahçemde yaşayan sahibi tarafından sokağa atılmış tek gözü kör İran kedisi) arkadaş oldular. Koyun koyuna yatıp kalkıyorlar,yemeklerini yataklarını paylaşıyorlar . Baktım bahçeden delikanlı kediler gitmez oldu bu da korkuyor geçen ay kısırlaştırdım,kuduz,karma ve parazit aşılarını tamamladım. Bolca sevgi çokça ilgi ... Sonuç;çirkin ördek yavrusu o kadar güzelleşti ki bakmaya doyamıyorum. Maşallah!

Adı pencereden bizi mahzun mahzun süzüp "beni de içeri alın " bakışları attığı için Süzme ve patalarının altı siyah olduğu için de Karapati ;yani tam olarak Süzme Karapati :)

Sözüm size değil de hani cins kedi meraklısı olup da sokaktaki güzellikleri görmezden gelenlere...

İşte " Sevginin Gücü "
Kalın sağlıcakla!

28 Mart 2013 Perşembe

Bahçemizin kedileri / kısım 2


Bizim Süzme Karapati hanımefendi. Kısırlaştırma operasyonu sonrası klinikte geçirdiği bir haftada evini ,bahçeyi çok özlemiş. Şimdi eve kavuşmanın mutluluğu içinde ...


Duman ;mahallemizin en havalı kedisi.Çok güzel ve sanırım Mavi Rus melezi...
Kendisini asla sevdirmiyor,çok uğraştım ama yanına bile yaklaşamadım.


Führer; Badem bıyıklarına ithafen bu adı yakıştırdım kendisine ama çok sevecen bir hanımefendi. Başını bacaklarıma sürmeden yemek yemez,elime dokunmaya bayılır.
O kadar uysal ki Führer adı ona yakışmıyor ama onu ilk gördüğümüzde  aklımıza gelen ad buydu :)


Gariple Süzme ön bahçede oynuyorlar.

Belki yaza çize sizleri bıktırdım ama hepsi de yuva arıyorlar.
Süzme 'yi almak isteyen aile son anda vazgeçti,Garip de aynı akibete uğradı. Neyse bu da kar ,hiç değilse aldıktan sonra bıkıp da bir daha sokağa atılmadılar. Şimdilik ben bahçede bakıyorum ama hepsi sıcak birer yuvayı haketmiyor mu sizce?

Sayıları gün be gün artmakta olan bir kedi nüfusuyla kendi başıma başetmeye çalışıyorum. Bahçemdeki tüm dişi kedileri kendi olanaklarımla kısırlaştırdım ve ilk aşılarını yaptırdım. 

Umarım kısmetleri açılır!
Kalın sağlıcakla!